Cyniczną wymowę nowego albumu Erykah Badu, New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh, tłymaczy najprawdopodobniej wizyta u kapłana kultu Santeria w 1999 roku. Erykah, celowo ubrana na biało oraz mimo panującego upału - w turbanie, udała się do kapłana. Kiedy czekała na zewnątrz domu Ilfy, dosiadł się do niej młody mężczyzna, otworzył piwo, zapalił papierosa i zaczął rozmawiać z innym oczekującym. Wkrótce została zaproszona do środka, młody mężczyzna również wszedł z nią. Niepewna powodu z jakiego mężczyzna jej towarzyszy poczuła się nieswojo na myśl, że ktoś będzie z nią w trakcie jej przepowiedni.

I wtedy ją olśniło: młody człowiek był kapłanem. Nie musiał nosić specjalnych szat, żeby nim być. Od tej chwili Badu przestała nosić turban - dosłownie i w przenośni.

Kiedy Badu mówi o “powrocie ankh” nie chodzi jej o powrót do noszenia turbanu lub innych rzeczy, które przywołują Erykę z czasów wydania płyty “Baduizm” z 1997 roku. Ma na myśli o wiele więcej. Powrót ankh to uczucie natchnienia, pasji i tego wszystkiego, co czyni ją Badu.

Przyszła na świat 26 lutego 1971 roku w Dallas jako Erica Wright. Gust muzyczny odziedziczyła po matce Kolleen Wright, dzięki której dorastająca Eryka poznała różne style muzyczne (Joni Mitchell, Parliament-Funkadelic, Pink Floyd, Phoebe Snow, Chaka Khan). W wieku czterech lat zaczęła śpiewać i tańczyć w przedstawieniach w Dallas Theatre Centre. W wieku sześciu lat, kiedy po raz pierwszy oklaskiwano ją na stojąco, musiała zdać sobie sprawę ze swych naturalnych wybitnych uzdolnień.

Pozostała wierna swoim artystycznym pasjom i pod koniec lat osiemdziesiątych podjęła naukę w Booker T. Washington High School for the Performing Arts. Badu, uznawana za chłopczycę i klasowego clowna większość czasu poświęcała doskonaleniu tańca, studiując techniki Marthy Graham i Katherine Durham, baletowi oraz stepowaniu i tańcowi nowoczesnemu. Badu szlifowała również hiphopowe umiejętności w radio 90.9 FM KNON pod pseudonimem Apples the Alchemist zanim nie zmieniła go na Erykah Badu: “kah” wzięła od Kemetic oznaczającego wewnętrzną siłę człowieka i “ba-du” od ulubionego brzmienia scat. Później odkryła, że wybrane przez nią nazwy mają o wiele głębsze znaczenie.

Debiutancka płyta artystki, “Baduizm” ukazała się w 1997 r. i od razu pokryła dwukrotnie platyną. Dzięki niej Badu pokazała, że nie można jej zaszufladkować, a pochodzący z tej płyty kawałek “Tyrone” stał się wielkim hitem. W 2000 roku ukazał się drugi studyjny album Badu - “Mama’s Gun”, który doskonale połączył bogate soulowe i funkowe brzmienia z organicznym hip-hopem. Płyta szybko pokryła się platyną, utrzymując się przez siedem tygodni na pierwszych miejscach zestawień R&B, głównie za sprawą singla “Bag Lady”. “Mama’s Gun” to również początek współpracy Eryki z J Dillą, który wyprodukował “Didn’t Cha Know” i “Kiss Me On My Neck (Hesi)”. Zmarłemu raperowi i producentowi Badu składa hołd w utworze “Telephone” z płyty “New Amerykah Part one: 4th World War”.

Muzyka to nie jedynym obszar aktywności Erykah. W 2003 roku założyła organizację non-profit B.L.I.N.D. (Beautiful Love Incorporated Non-Profit Development), której głównym celem jest ekonomiczny i artystyczny rozwój społeczności. Z legendarnego Forest Theatre w południowym Dallas uczyniła miejsce koncertów i imprez charytatywnych. Wśród swoich dokonań B.L.I.N.D. ma również warsztaty artystyczne dla dzieci z terenów dotkniętych huraganem Katrina.

W 2005 roku Erykah Badu założyła własną wytwórnię płytową Contreol FreaQ. Label pozwala zachować artystom prawa do ich nagrań działając na zasadach domu produkcyjnego. Pierwszym projektem Control FreaQ był album MC z Nowego Orleanu - Jay’a Electronica. Wytwórnia ma również na koncie produkcje remiksów i wspiera poboczne projekty Badu jak choćby The Cannabinoids - grupę w skład której wchodzą pochodzący z Dallas muzycy i Dje.

W 2008 roku, kiedy USA było zaangażowane w wojnę w Iraku, a Amerykanie przygotowywali się do historycznej prezydentury, Badu pokazała swoją własną wizję nowych czasów za sprawą New Amerykah Part One: 4th World War. Czwarty album studyjny i jednocześnie pierwsza część serii New Amerykah pokazuje, że hip-hopowy duch Eryki nieco złagodniał. Płyta zadebiutowała na 2. miejscu Billboard Top 200, a Rolling Stone uznał go za jeden z najlepszych płyt roku.

W 2010 roku, Badu ogłosiła wydanie kolejnego albumu New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh. Podczas gdy Part One miał wydźwięk polityczny, Part Two pokazuje bardziej uczuciową i emocjonalną stronę Badu.